مفاهیم پایه، دستهبندی حملات، تکنیکهای نفوذ و روشهای مقابله
حملهای است که باعث کاهش، محدود شدن یا قطع کامل دسترسی کاربران مجاز به منابع سیستم یا شبکه میشود. در این حمله، مهاجم با ارسال درخواستهای غیرمجاز یا ترافیک غیرواقعی، سامانهٔ قربانی را اشباع کرده و باعث از کار افتادن سیستم میشود. (در این حالت، مهاجم معمولاً از یک سیستم واحد استفاده میکند).
یک حمله هماهنگ در مقیاس بزرگ است که به دسترسی به خدمات موجود در یک سیستم یا شبکه، اختلال ایجاد میکند. این حمله به صورت غیرمستقیم و از طریق تعداد زیادی کامپیوتر آلوده (باتنتها یا Zombies) در اینترنت انجام میشود. هدف اصلی DDoS، به دست آوردن دسترسی مدیریتی به بیشترین تعداد سیستم ممکن است تا از آنها برای حمله استفاده شود.
تصور کنید یک فروشگاه (سرور) فقط یک فروشنده دارد. اگر یک نفر (مهاجم DoS) با سوالات بیپایان فروشنده را مشغول کند، مشتریان واقعی نمیتوانند خرید کنند. اما در DDoS، مهاجم یک گروه ۱۰,۰۰۰ نفره (باتنت) را استخدام میکند تا همزمان وارد فروشگاه شوند و جلوی در را بگیرند!
حملات DoS و DDoS بر اساس لایهای که هدف قرار میدهند و معیاری که برای سنجش قدرت حمله استفاده میکنند، به سه دسته اصلی تقسیم میشوند:
در این حمله، مهاجم بستههای UDP جعلی را با نرخ بسیار بالا به یک میزبان راه دور و به پورتهای تصادفی سرور هدف ارسال میکند. این سیل از بستهها باعث میشود سرور به طور مکرر بررسی کند که آیا برنامهای در آن پورتها وجود دارد یا نه. در نتیجه، سیستم با پیام خطای ICMP با عنوان Destination Unreachable (مقصد غیرقابل دسترس است) پاسخ میدهد و پهنای باند مصرف میشود.
مهاجم حجم زیادی از بستههای ICMP Echo Request (درخواست پینگ) را با آدرسهای مبدأ جعلی (Spoofed) به سیستم قربانی ارسال میکند. سیستم قربانی وادار به پاسخگویی (Echo Reply) میشود و این رفت و برگشت ترافیک، پهنای باند شبکه را اشباع میکند.
در این حمله، مهاجم با ارسال بستههایی معیوب یا بیش از حد بزرگ (بیشتر از 65,535 بایت) تلاش میکند سیستم هدف را از کار بیندازد. این اندازه در RFC 791 بیشینه تعریف شده است. هنگام بازسازی این بسته در سیستم مقصد، ممکن است پردازش آن باعث Crash شدن سیستم شود.
مهاجم با استفاده از دستور Ping، یک درخواست ICMP (Echo Request) به آدرس Broadcast شبکه ارسال میکند، اما آدرس مبدأ را IP قربانی (Victim) قرار میدهد. حال تمام ماشینهای شبکه شروع به ارسال پاسخ (Reply) به سمت قربانی میکنند و قربانی زیر بار سنگین بستهها از کار میافتد.
در حملات معمولی، ترافیک پیوسته است. اما در Pulse Wave، حملات به صورت دورهای (پالسی) و با شدت بسیار بالا انجام میشوند. مهاجم مجموعهای از بستهها را به صورت تکراری و سنگین (هر ۱۰ دقیقه یکبار) ارسال میکند. این رفتار موجی شکل باعث میشود سیستم نتواند به راحتی ریکاوری کند.
مهاجم تعداد زیادی درخواست SYN به سرور هدف ارسال میکند. سرور با SYN/ACK پاسخ میدهد. اما مهاجم هرگز پاسخ ACK نهایی را نمیفرستد. این باعث میشود سرور در انتظار کامل شدن اتصال بماند (Half-open connection) و منابع خود را در صف انتظار نگه دارد (حداقل ۷۵ ثانیه). با تکرار این کار، منابع سرور تمام شده و از کار میافتد.
یک حمله از راه دور که در آن مهاجم بستههای SACK (Selective Acknowledgment) با مقدار MSS (Maximum Segment Size) نادرست (مثلاً حد پایین ۴۸ بایت) به سمت سیستم لینوکس ارسال میکند. این کار باعث بروز آسیبپذیری Integer Overflow در ساختار Linux Socket Buffer میشود. لینوکس از یک لیست پیوندی برای بافر استفاده میکند که حداکثر ۱۷ قطعه (Fragment) را ذخیره میکند. فرستادن بیش از این مقدار باعث Kernel Panic (کرش کامل کرنل) میشود.
در حمله HTTP GET، مهاجم با ارسال هدرهای HTTP دارای تأخیر زمانی، اتصال را باز نگه داشته و منابع وبسرور را میبلعد. در حمله HTTP POST، مهاجم درخواستهایی با بدنه ناقص (Incomplete message body) ارسال میکند تا سرور منتظر بماند و منابعش هدر رود.
ابزار Slowloris یک ابزار DDoS برای اجرای حملات لایه ۷ است. این ابزار ترافیک کاملاً مشروع و معتبر HTTP را ارسال میکند اما با تأخیر. مهاجم درخواستهای ناقص ارسال میکند و سرور تصور میکند که هنوز درخواست در حال ارسال است. بنابراین اتصالات باز میمانند. سرور در نهایت با کمبود اتصال مواجه شده و کرش میکند.
در این حمله از پروتکلهای لایه اپلیکیشن مبتنی بر UDP استفاده میشود. نمونههایی از این پروتکلها:
CharGEN, SNMPv2, QOTD, RPC, TFTP, NetBIOS, SSDP, CLDAP, NTP, Quake Network Protocol, Steam Protocol, VoIP.
به آن Phlashing نیز گفته میشود. در این حمله، مهاجم مستقیماً سختافزار را هدف قرار داده و باعث آسیب غیرقابل برگشت به آن میشود (مثلاً از بین رفتن فریمور دستگاه). برخلاف حملات DoS معمولی، سیستم قربانی مجبور به تعویض یا نصب مجدد سختافزار میشود. مهاجم از نقصهای امنیتی در دستگاههای مدیریت از راه دور (مانند پرینترها، روترها و...) برای ارسال محتوای جعلی آپدیت استفاده میکند.
در این روش، مهاجم بستههایی را به سیستمهای واسط (Intermediary) ارسال میکند، اما در بستهها آدرس مبدأ را جعل کرده و IP قربانی اصلی را قرار میدهد. سیستمهای واسط پاسخهای خود را به سمت قربانی میفرستند. این کار باعث انعکاس (Reflection) و بزرگنمایی (Amplification) حمله میشود.
۱. مهاجم بستهای به سمت سیستم واسط میفرستد (IP مبدأ = IP قربانی).
۲. سیستم واسط پاسخ بسیار بزرگتری را به سمت IP قربانی میفرستد.
۳. ترافیک ورودی به قربانی بسیار بیشتر از ترافیک ارسالی مهاجم است.
گزینه صحیح هر سوال را انتخاب کنید. پاسخنامه تشریحی در انتهای صفحه قرار دارد.
توضیح: حمله DoS معمولاً از یک منبع واحد انجام میشود، اما در DDoS (انکار سرویس توزیعشده)، مهاجم از شبکهای از کامپیوترهای آلوده (Zombies/Botnets) برای حمله به قربانی استفاده میکند تا حجم حمله را چند برابر کند.
توضیح: حملات حجمی (Volumetric) با هدف مصرف پهنای باند انجام میشوند و قدرت آنها با معیار BPS (تعداد بیتهای ارسالشده در ثانیه) سنجیده میشود. UDP Flood یکی از این حملات است که با ارسال سیل بستههای UDP پهنای باند را اشغال میکند.
توضیح: در حمله Smurf، مهاجم یک درخواست Ping (ICMP Echo) را به آدرس Broadcast شبکه (مثلاً 192.168.1.255) ارسال میکند اما IP مبدأ را IP قربانی قرار میدهد. تمام سیستمهای شبکه به IP قربانی پاسخ میدهند و باعث اشباع ترافیک او میشوند.
توضیح: در حمله SYN Flood، مهاجم بستههای SYN ارسال میکند. سرور با SYN/ACK پاسخ میدهد و منتظر میماند تا ACK نهایی را دریافت کند. چون مهاجم ACK را نمیفرستد، سرور منابع خود را صرف نگهداری این اتصالات ناقص (Half-open) میکند و در نهایت از کار میافتد.
توضیح: PDoS (Permanent Denial of Service) که با نام Phlashing هم شناخته میشود، مستقیماً سختافزار را هدف قرار میدهد. در این حمله، مهاجم با استفاده از نقصهای امنیتی، فریمور دستگاه را خراب میکند و باعث میشود سختافزار برای همیشه از کار بیفتد و نیاز به تعویض داشته باشد.
توضیح: در حمله TCP SACK Panic، مهاجم بستههای SACK با مقادیر MSS نادرست ارسال میکند که باعث آسیبپذیری Integer Overflow در ساختار Linux Socket Buffer میشود. این موضوع باعث میشود که لینوکس بیش از ۱۷ قطعه (Fragment) را در بافر ذخیره کند، که منجر به Kernel Panic (کرش کرنل) میشود.